De laatste dag...

De laatste keer naar de metro lopen, de laatste keer de stad in, de laatste keer met de trein. Heel veel laatste keren vandaag. Ook de laatste bezienswaardigheid van deze vakantie. 

Dachau. Niet echt iets om "gezellig" naar toe te gaan maar als je zo dichtbij zit, kun je er niet omheen. Hitler is in München groot geworden en hier is alles begonnen. 

Als ze dan zeggen dat je een halve dag nodig hebt, kunt je het niet geloven. Als je in Westerbork bent geweest, weet je toch wel wat.

Niets is minder waar. Dachau is zo anders en zo intimiderend. Vanaf het station zijn we er naartoe gelopen. Achteraf hoor je dat je dezelfde weg hebt gelopen als de gevangenen van toen. Dat is al een ervaring op zich. 

Bij de balie toch maar een audio-guide genomen. En dat was een heel goede beslissing. Het verhaal van Dachau wordt verteld op borden en door de toer met geluid komt het nog sneller binnen. En het begon al in 1933....

We hebben een documentaire gezien, de tentoonstelling van 1933 tot nu en het plein buiten. Wat heel eng is: het verhaal hoe het begon in 1933. Ook toen begon het met onvrede over inkomen en toekomst. En ook toen was er iemand die mis-informatie gaf voor het eigen gewin. Trek die lijn dan maar....

Er zijn 2 barakken weer opgebouwd zoals ze er toen waren. De overige 32 zijn grote vlakken van 10x100 meter. Maar het blijft indrukwekkend. Het ergste van dit kamp is dat er zoveel mensen zijn omgekomen door honger,uitputting,marteling en medicinale experimenten. 

Voor we teruggaan naar München nemen we een kijkje bij het laatste deel: het crematorium.  Het eerste crematorium was te klein. Daarom is gebouw X gebouwd. Het is een gebouw dat logisch is opgebouwd: je komt binnen, kleed je uit en wordt afgespoten om bacteriën en ander ongedierte buiten de deur te houden. Vervolgens wordt je doorgestuurd naar wat ze 'Het Bruisbad' noemden. Deze is nooit gebruikt waar hij in eerste instantie voor bedoeld was en dat is het enige pluspunt. Om hierna aan te komen bij de verbrandingsovens.  De haren op je armen staan ondertussen zo rechtop dat je jr afvraagt of ze ooit nog gaan liggen. 

Hoe vreselijk het daar ook moet zijn geweest, het is wel een stukje grschiedenis. Maar zoals zelfs de Duitsers zeggen : Nie Wieder! Hopelijk gaat het gezegde: 'de geschiedenis herhaalt zich altijd' hier niet op......